14-05-17

Moederdag 1989

Moederdag 1989

joz de looze 2.jpgHet feestmoment nadert met rasse schreden ! Met de zonen – toen tien, acht en vijf – wordt geheim overleg gepleegd. Een mooi bloemetje hoort vanzelfsprekend bij het feest ! Het geschenkje – keurig verpakt – wordt veilig verstopt in een van hun slaapkamers. Ook de ‘catering’ vinden onze belhamels een zeer belangrijk aandachtspunt. ‘Hopelijk kiest mama een menu dat we zelf lusten, en dus geen spruiten, geen witlof, geen …’ ‘Ik heb een goed idee’, onderbreekt de oudste. ‘Wij gaan mama ontbijt op bed bezorgen.’ In mijn fantasie zie ik hoe hij met een dienblad – met vruchtensap, koffie, ontbijtkoeken en bestek – de draaitrap oprent … Als een bijna volleerd politicus buig ik dit voorstel diplomatisch om tot een Belgisch compromis. ‘Ik stel de wekker tijdig in en ik kom jullie stilletjes wakker maken zodat mama niets merkt.’

 Als in een heuse samenzwering spreken wij verder af. Op de bewuste feestdag zullen wij samen het ontbijt in de woonkamer klaarzetten. Op de tafel zal een mooi tafelkleed komen, met daarop het zondagse servies. En papa zal nog vlug een vers bloemetje halen uit de tuin. De zonen vinden dit een schitterend plan en zijn haast niet meer in te tomen. Vooral met de ‘zwijgplicht’ zullen ze het door de spanning lastig krijgen, weet ik uit ervaring !

 Die bewuste tweede zondag van mei dient zich aan. De oudste zoon is al vroeg – veel te vroeg – wakker. Ik hoor hem ritselen in zijn kamer. Zoals hem netjes is aangeleerd doodt hij even de tijd met een stripverhaal of een boek. Maar plots zet hij de radio loeihard ! Ik spring uit bed met een nooit geziene reflex, vlieg zijn kamer binnen en draai het toestel bruusk uit. Ik maan hem aan om nog even stil te zijn en suggereer daartoe enkele alternatieven. Intussen draait mama zich licht geërgerd om in bed. ‘Het mooiste cadeau voor mama op Moederdag is eens lekker lang uitslapen’, had ze hem nog toegefluisterd, de avond voordien ! Ik hoor dat ook de andere broers door de harde muziek zijn gewekt. ‘Iedereen blijft nog even in zijn kamer !’ Zo hoop ik nog even op ochtendlijk respijt, en misschien valt de jongste wel opnieuw in slaap.

Enkele tellen later hoor ik de kamerdeur van de oudste zoon opengaan. Hij gooit ze, zoals gebruikelijk, met een harde klap dicht en stormt met olifantentred de trap af … ogenblikkelijk gevolgd door zijn broers ! ‘Wij gaan alvast de tafel dekken !’ Zijn geroep galmt door de hal. Nu zijn de buren waarschijnlijkheid ook wakker ! Voor ik kan reageren, hoor ik hoe het bestek op de tafel wordt ‘neergekwakt’. Eén stuk gleiswerk spat kletterend uiteen op de vloer. De adrenaline giert door mijn aderen terwijl ik naar beneden hol. De ravage is niet te overzien ! Overal zie ik scherven liggen van een bord. Een brik melk ligt horizontaal, terwijl de laatste druppels in de melkplas op de vloer druppelen. Een grote beek sinaasappelsap op de tafel laat vermoeden dat er meer naast dan in het glas gelopen is ! Op het aanrecht vind ik een vreemd kleurig sneeuwlandschap van chocoladepoeder. En ik kan nog net verhinderen dat mijn oudste zoon koffiezet met de percolator … zonder eerst het filterzakje te plaatsen ! Ik ontplof ! In mijn boosheid stuur ik ze brullend en met knallende bevelen naar boven. ‘Het eerste uur wil ik niemand meer beneden zien !’

Mama komt zuchtend de trap af … Ze sust me … Als onvoorziene start van Moederdag ruimen wij samen de keuken op. De ontbijttafel dekken wij dan zelf maar. Ik zie hoe mama in een automatisme de twee medicatieverdeeldoosjes naast de respectieve borden legt. Intussen dwarrelen onze drie engeltjes opnieuw de woonkamer binnen, geruisloos en onschuldig als wattenpluisjes, in alle stilte en rust nu, zoals het hoort … Het werd toch nog een fijne dag. Tijdens het middagaperitief sneuvelde er maar één glas fruitsap – een succes ! ’s Middags gingen wij wandelen. Op het speelpleintje in de buurt leefden onze zonen zich uit, al sloten wij voor de roekeloosheid van onze oudste wel af en toe de ogen. Hij loopt toch nooit in zeven sloten tegelijk en hij is zo lenig als een kat met niet zeven maar veertien levens, wisten wij.

’s Avonds kroop onze kroost tevreden onder de wol. De oudste lag nog wat te zingen – zíjn teken van gelukzaligheid. Míjn geluk was niet helemaal compleet. Diep in mij knaagde de wroeging. Waarom was ik ’s morgens toch zó vlug, zó boos geworden, vroeg ik mij af. Ik liet mij weer vangen aan een escalatie van feiten ! Die rancuneuze gevoelens deden mij kennelijk de das om … Uiteindelijk was het hun bedoeling om ‘mama’ eens lekker te verwennen ! Welke edeler doel kan een kind hebben, kun je je als ouder wensen ? Ik nam mij voor om voortaan de principes van ‘STOP’, ‘DENK’ en ‘DOE’ beter toe te passen op mezelf. En de daaropvolgende maand trainden wij onze kerels consequent in ‘hoe een ontbijttafel klaarzetten zonder brokken te maken.’ Binnenkort is het immers Vaderdag !

Peter Glorieux

Omgaan met ADHD Cover, voor.jpgUit Omgaan met ADHD.

11:41 Gepost door aan(ge)dacht in gezondheidszorg, Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |